Ksiądz Prałat Wadysław Szubarga (1912 - 1991)

Duszpasterz Parafii Pysznica w latach 1939-1991
Gremialny Kanonik Kapituły Jarosławskiej
Dziekan Dekanatu Ulanowskiego
Kapelan Armii Krajowej

Urodził sie 9 września 1912 r. w Dębowcu koło Jasła, zmarł 24 stycznia 1991 r. w Pysznicy. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Pysznicy.

Dzieciństwo i młodość
Ks. Władysław Szubarga urodził się w rodzinie nauczyciela Ignacego i Bronisławy Wojciechowskich. Miał trzy młodsze siostry i dwóch starszych braci. W Dębowcu ukończył cztery klasy ówczesnej szkoły podstawowej, a następnie kształcił się w gimnazjum w Jaśle, które ukończył zdaniem matury w 1930 roku.
W latach 1931-1936 studiował w seminarium duchownym w Przemyślu gdzie dnia 21 czerwca 1936 r.otrzymał święcenia kapłańskie.

Lata kapłaństwa i pracy duszpasterskiej
Po otrzymaniu święceń kapłańskich został skierowany do parafii Turbia niedaleko Rozwadowa, gdzie podjął pracę w charakterze wikarego. Tam, pod opieką miejscowego proboszcza Jana Marka, rozwinął szeroką działalność wśród młodzieży. Po trzech latach pracy w Turbi 23 kwietnia 1939 r. został przeniesiony do Pysznicy na takie samo stanowisko. Od tego czasu Jego losy na stałe zostały związane z Pysznicą, gdzie po nagłej śmierci długoletniego proboszcza Ignacego Pyzika w dniu 19 października 1942 roku objął administrację. Wyróżniał się wielką gorliwością w pracy duszpasterskiej. Uczył religii w szkołach w Pysznicy, Kłyżowie, Krzakach i Studzieńcu. W okresie powojennym uczył w punktach katechetycznych i kościele. Rozwinął żywą działalność Kółek Różańcowych i innych bractw kościelnych, organizując dla nich pielgrzymki do Sanktuariów Maryjnych w Polsce. Szczególną troską otaczał Kółko Ministrantów. Walczył z alkoholizmem popierając trzeźwość i życie bez nałogów.

Czas wojny i okupacji
W Pysznicy przeżył całą okupację, która nie szczędziła mu wielu bolesnych doznań i przykrości. Już w listopadzie 1941 roku został aresztowany przez hitlerowców i osadzony w więzieniu jako zakładnik za opór parafian w oddawaniu nałożonych na nich kontyngentów. Powtórnie aresztowano go dnia 10 lipca 1943 r. i osadzono w Kraśniku Fabrycznym-Budzyniu. Później wywieziono go do Zamościa, skąd zwolniony został dnia 14 sierpnia 1943 r. a 17 sierpnia powrócił do Pysznicy. W tym czasie zastępował go w parafii ks. Franciszek Londowicz - wikary z Bielin koło Rudnika nad Sanem, kapelan Armii Krajowej.
Obok aresztowań przeżył też wiele nocnych napadów na plebanię, rewizji, rekwizycji koni, bydła, trzody chlewnej, drobiu, wozów, żywności i innego mienia gospodarskiego i osobowego. W pewnym okresie pozostał tylko w ubraniu, w którym udało mu się zbiec przed strzałami napastników. Stracił wówczas cały swój dobytek. Mimo tych ciężkich doświadczeń mężnie stał na posterunku, ani na chwilę nie pozostawił parafian bez opieki, a w krytycznych momentach obejmował nią i pobliskie, pozbawione kapłana parafie, do czego przynaglało go poczucie obowiązku kapłana i Polaka.

Czasy powojenne
Objęcie władzy w Polsce przez komunistów przyniosło szykany związane z nauczaniem religii, kary grzywny. Ks. Władysław Szubarga powoływał się na wolność wyznania zagwarantowaną przez konstytucję i odmawiał płacenia kar, co powodowało częste wezwania do urzędów i konfiskaty posiadanego przez parafię mienia.
W ten bardzo trudny zarówno dla niego jak i parafian czas, nieugięcie sprawował pracę duszpasterską, a swoją postawą umacniał swoich wiernych.
Pomimo szykan, kult religijny był bardzo silny, na co dowodem są bardzo uroczyście wtedy obchodzone: Wielka Nowenna 1000-lecia chrztu Polski, 600-lecie diecezji, ofiarowanie Matce Bożej parafii i wszystkich parafian, konsekracja kościoła i inne.

Budowniczy
Zajął się także kontynuowaniem budowy kościoła zapoczątkowanej w 1925 roku, a pod którą kamień węgielny położono w 1926 roku. Najpierw ukończona została budowa wieży, następnie położono posadzkę, założono instalację elektryczną, radiofoniczną i centralne ogrzewanie wraz z kotłownią oraz zsypem na opał. Uporządkowano również otoczenie wokół kościoła, dając mu piękne, artystycznie wykonane ogrodzenie. Położono także zewnętrzne tynki na świątyni. Powstał wielki ołtarz ze wspaniałymi rzeźbami Chrystusa na krzyżu w otoczeniu Matki Boskiej i św. Jana Ewangelisty, dłuta artysty rzeźbiarza Jana Sieka z Krakowa. Odgrodziły go od nawy głównej pięknie rzeźbione balaski wykonane przez rodaka z Pysznicy Piotra Dąbka.

Społecznik i badacz historii regionu
Ks. Szubarga wielką wagę przykładał zawsze do utrwalania dziejów rejonu, co objawiło się w organizowaniu sesji popularno - naukowych, na których odpowiednio wybrani prelegenci zapoznawali parafian z historią powstania ich miejscowości, z początkami powstania parafii, działającymi na jej terenie organizacjami społecznymi, losami budowanych kolejno drewnianych kościołów, organizacją szkolnictwa na terenie parafii, a wreszcie sylwetkami osób szczególnie zasłużonych dla jej rozwoju. Tradycje te utrwalał też w formie wmurowanych tablic: ku czci Jana Pawła II, poległych w walce o wolność parafian pysznickich, budowniczego kościoła ks. Ignacego Pyzika, czy długoletniej zasłużonej nauczycielki i działaczki społecznej Marii Wandy Bourdon. Odznaczał się też wielkim poszanowaniem tradycji ludowych polskiej wsi. Dzięki jego zabiegom zorganizowana została w Pysznicy grupa kobiet przywdziewających na różne kościelne i narodowe uroczystości, stare lasowiackie pysznickie stroje ludowe oraz podtrzymujących dawne obyczaje i obrzędy ludowe. U wielu swoich parafian wyrobił poszanowanie dla dawnych zabytkowych sprzętów, narzędzi pracy oraz inwentarza gospodarskiego. Zachęcał do zbierania starych podań, legend i baśni, a szczególnie śpiewania starych pieśni.

Przewodnik i ojciec duchowy
Gorliwie wspierali go współpracujący z nim w tym czasie w parafii księża wikarzy, spośród których wymienić należy kilku ostatnich: ks. dr Henryk Borcz, ks. mgr Andrzej Sekulski, ks. Andrzej Bobola, ks. mgr Zbigniew Suchy i ks. Jan Kłak. Warto też podkreślić że okres duszpasterzowania w Pysznicy ks. Władysława Szubargi zaznaczył się dużym wzrostem powołań kapłańskich i zakonnych w parafii. Kilku młodych kapłanów z tego terenu poświęciło się pracy misyjnej w Azji, Afryce czy Ameryce Południowej. Jest to niewątpliwie następstwo dobrze prowadzonej przez niego na tym terenie przez prawie 50 lat pracy duszpasterskiej.

Pełnione funkcje
Od 1962 r. pełnił urząd dziekana Dekanatu Ulanowskiego mocno zdewastowanego przez okupanta, a po jego likwidacji, pismem z dnia 8 stycznia 1972 r. L 76.72 mianowany przez kurię biskupią w Przemyślu pierwszym dziekanem Dekanatu Stalowa Wola, którego agendy trzeba było organizować od podstaw. Kierował nim od 1978 r. W 1976 r. mianowany został kanonikiem Kapituły Kolegiaty Jarosławskiej.

Dnia 2 grudnia 1973 roku miało miejsce poświęcenie nowego kościoła pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski w Stalowej Woli. Uroczystości tej przewodniczyli:
Ks. Karol Wojtyła - Metropolita Krakowski
Ks. Ignacy Tokarczuk - Biskup Diecezji Przemyskiej
Ks. Władysław Szubarga - Dziekan Dekanatu Stalowowolskiego.

 

”Bogu - siebie, Kościołowi - życie, Ojczyźnie - zdrowie i siły, Parafii - serce i miłość...”
takie słowa widnieją na tablicy pamiątkowej, która została odsłonięta w ósmą rocznicę śmierci Ks. Władysława Szubargi w kościele parafialnym w Pysznicy.