Studzieniec

Wśród sosnowych borów nad rzeką Gilówką w dorzeczu Sanu po wytrzebieniu lasu, na wzniesieniu 169 m n.p.m. została osadzona wieś Studzieniec. Nazwa miejscowości pochodzi prawdopodobnie od dużej ilości wykopów (studni), z których wydobywano rudę żelaza.
Na temat powstania Studzieńca wśród miejscowej ludności zachowały się różne legendy. Jedna z nich mówi: Dawno, dawno temu przez wielką puszczę jechał hrabia, od kilku dni panował niesamowity upał, a jemu skończyły się zapasy wody, którą zawsze woził ze sobą. Zmartwił się bardzo, ponieważ czekała go jeszcze długa droga. Wtedy ujrzał osadę położoną pośród lasu. Z nadzieją ruszył w kierunku wioski. Przy jednym z domów spotkał chłopca, którego zapytał, gdzie może zaczerpnąć wody. Ten wskazał mu niewielkie wzniesienie, u podnóża którego znajdowała się studnia. Hrabia podjechał do studni i napełnił wodą pojemniki. Napił się tej wody, była ona bardzo orzeźwiająca, a kiedy się jej przyjrzał zobaczył, że ma piękna turkusową barwę. Pomyślał, że musi to być niezwykła studnia i postanowił, że opowie innym o tym co zobaczył. Podjechał do chłopca, z którym rozmawiał wcześniej i zapytał go jak nazywa się ta wioska. Chłopiec odpowiedział, że nie ma ona nazwy. Hrabia rzekł, iż od tej pory będzie nosiła nazwę Studzieniec, aby odtąd wszyscy spragnieni podróżni mogli odnaleźć ją bez trudu.
Inna legenda głosi, że dawno temu na obrzeżach wsi stała karczma, gdzie codziennie spotykali się mieszkańcy i gdzie odbywały się rozwiązłe zabawy oraz picie. Brali w nich udział przeważnie mężczyźni. Żony nie mogąc znieść takiej sytuacji gorąco modliły się do Boga o pomstę na to miejsce. Pewnego roku przyszła bardzo mokra wiosna, a ponieważ karczma stała nad brzegiem małego stawu, woda tak przybrała, że staw pochłonął karczmę. Tak skończyła się udręka żeńskiej części mieszkańców wsi. W miejscu tym do dziś jest mokradło, na środku którego jest jakby głęboka studnia.
W 1602 roku powstała w Studzieńcu rudnica, która stanowiła własność królewską.
W Studzieńcu początki sprawowania kultu Bożego związane było z utworzeniem punktu duszpasterskiego, gdzie uczono religii i odprawiano mszę św. Najpierw był to dom Piotra Sobiło, a później przygotowany na kaplicę dom Karola Butryna, który służył wiernym ze Studzieńca, Kuziorów, Targowiska do 1999 roku. Kaplicę tę w 1977 roku p.w. Niepokalanego Serca NMP poświęcił ks. bp Bolesław Taborski. W 1996 roku rozpoczęto w Studzieńcu budowę kościoła filialnego parafii Krzaki, zaprojektowanego przez inż. Zbigniewa Konopkę ze Stalowej Woli. Kamień węgielny pod budowę tego kościoła, przywieziony z Ziemi Świętej, poświecił ks. bp Edward Frankowski, a uroczystego poświęcenia kościoła p.w. Niepokalanego serca NMP dokonał 19 grudnia 1991 r. ks. bp Marian Zimałek. Kościół ten powstał dzięki wielkiemu wysiłkowi wiernych z kraju i z zagranicy i jest votum mieszkańców Studzieńca, Targowiska, Krzaków na Wielki Jubileusz Chrześcijaństwa Roku 2000.

Zobacz także

BIP

epuap

dziennik ustaw

monitor polski

dziennik urzedowy